Welkom op mijn weblog. In mijn gedichten hoop ik een herkenbaar beeld te schetsen. Het leven zelf is mijn inspiratiebron. Er mag niets zonder toestemming van de site worden overgenomen.
29 december 2016
25 december 2016
5 december 2016
PLOVI, PLOVI
een
visser vaart uit
ver van
het land
in een
wrakkig bootje
zijn hart
draagt liefde mee
op de
grote dobberzee
het water,
water,
zee zo diep kleurt
als de
ogen van Anka
blauw, zo
blauw
zijn wonderschone
vrouw
-
“bootje,
bootje
breng mij
veilig
naar de
haven
met mijn
vissenmand
naar het
thuisland”
© Hilly
Nicolay
5
december 2016
* Naar een
Dalmatisch volksliedje*
20 november 2016
BLIKVELD
het is
mij om het even
of het
pad stokt
een muur
breed en lang
ik zal
hem breken
te lang,
te vaak
al
uitgeweken
zonder
obstakels
kies ik
de vele kleuren
de
weelderige bladeren
zet mijn
stappen merkbaar
mijn
natuurlijke gang
zal tot
leven komen
in de
werkelijkheid
heb ik
mijn eigen dromen
© Hilly
Nicolay
20
november 2016
14 november 2016
UITVOGELEN
hoe
ervaar ik nu dat stille
in het
kwetsbare brons
het druppelt
melancholie
laat zich
als een glasbel
in wat woorden
pakken
spat
uiteen op schriele takken
het gezwam
rond stammen
en op het
oude bankje
ontnemen
me voor even
mijn mengelmoes
van zorgen
ik weet
me te herpakken
want ik
zie hoe de vogel
op de
bodem voedsel zoekt
voor de
dag van morgen
© Hilly
Nicolay
14
november 2016
31 oktober 2016
BLAUWBORST
23 oktober 2016
14 oktober 2016
STIJFHOOFDIG
hoor ik
wel thuis
op de grenzeloze
akker
die ik mezelf
toedicht
is mijn
blik, mijn aard
wel zo
gerijpt om te oogsten
van het vers gezaaide koren…
of
zingt de straffe
wind
een ander
riedeltje voor mij
ben ik
ongevoelig geworden
voor de wijze
vinger
en wast
de regen nu
mijn stijfkoppige
oren…
© Hilly
Nicolay
14
oktober 2016
* Een
dagboeknotitie
![]() |
| Foto: H Tolboom |
25 september 2016
RUSTPLAATS
de steen
zwijgt
in het
grijze grind
twee
namen
een levensloop
samen
zandkorrels
door
de wind
gebracht
schuren
de letters
matteren
de glans
strak
geharkte perken
vragen
aandacht
maar och,
het kan
me niet bekoren
ik voel
me als het musje
tussen
het madeliefjesgras
toch wat verloren…
© Hilly
Nicolay
25
september 2014
8 september 2016
VERKWIKKEND
zee
hoe je
speelt
met mijn zintuigen
dromen tot
leven wekt
toefjes
balsem
vleiend
schikt op
mijn
moegestreden hoofd
vurigheid
van de horizon
als een
rode blos legt
op mijn matte
wangen
meeuwen
rond laat vleugelen
ze mijn
fantasie laat dragen
mijn oprecht
verlangen
zee
hoe je
speelt
het water
laat tieren
schelpen
reikt aan een kind
het
tegendraadse leven
laat
varen, zodat het
een
juiste koers vindt
© Hilly
Nicolay
5
september 2016
5 september 2016
ALS KAT EN HOND (haiku's)
21 augustus 2016
ELEMENTEN VINDEN ELKAAR
de zee,
het zand, het strand
een hand in een hand
schoenen rusten voor even
voeten voelen het natuurlijke leven
de wind blaast, raast in parelschelpen
eb en vloed spelen een spel
er is geen verliezer, geen winnaar
elementen vinden elkaar
rust schrijft het verhaal van de dag
in een gloed aan de horizon
letters dansen aan een vliegertouw
als dit eens immer zo blijven zou...
© Hilly Nicolay
een hand in een hand
schoenen rusten voor even
voeten voelen het natuurlijke leven
de wind blaast, raast in parelschelpen
eb en vloed spelen een spel
er is geen verliezer, geen winnaar
elementen vinden elkaar
rust schrijft het verhaal van de dag
in een gloed aan de horizon
letters dansen aan een vliegertouw
als dit eens immer zo blijven zou...
© Hilly Nicolay
Uit 2014
![]() |
| Foto H Tolboom |
Abonneren op:
Posts (Atom)










