STERFELIJKHEID

                                                                                         Foto: H Tolboom

 

De wind waait door de herfstige bomen.

Het suist en suist door de nerven.

Bladeren versieren zich met kleur,

voordat zij voor eeuwig zullen sterven

 

De dikke stammen van de bomen,

zien zwart van de harde stromende regen.

Ze manoeuvreren op het ritme.

Ervaren het herfsttij, als Gods zegen.

 

 

Hilly Nicolay

 

 (Opdracht voor een poëzie cursus)

HUIS VAN VOORHEEN

 

Voor de ramen van het oude huis

wappert een oud kapot gordijn dat

is verschoten van kleur. Daardoor

bekruipt me verdriet bij mijn hart

 

dat klopt als op hol geslagen

door het verlangen eens te gluren

in de kamers één voor één te

struinen langs de bekende muren

 

van enkel steens. Het bekende behang

te zien en te aanschouwen

met mijn eigen ogen beleven

en daarna om het niet zijn te rouwen.

 

 

Hilly Nicolay

28 september 2026

Enjambement gedicht opdracht voor een poëziecursus.

MAGIE IN MIJN TUIN

                                                                     Foto: H Tolboom

 

De fluister van het herfstblad

vraagt mijn aandacht.

Net als de prachtige mossen.

Het tuinpad oogt glad.

Mijn tuin geeft mij toverkracht.

 

Koning winter die ik aanbad

heeft de vorst in mijn hof gebracht.

Met name op de bloemtrossen.

Och dat koukleumen heeft ook wel wat.

Mijn tuin geeft mij toverkracht.

  

Lentepret is een grote schat.

Kwam veel eerder dan verwacht.

De gaard gaat zich uitdossen.

Struiken hebben knoppen zat.

Mijn tuin geeft mij toverkracht.

 

De zomerzon bereikt de deurmat.

Mijn snoezige kat slaapt zacht.

onder de ligusterbossen.

Mijn tuin geeft mij toverkracht.

 

Hilly Nicolay

Augustus 2026

 

Opdrachtgedicht, een balladine geschreven voor een poëziecursus.

 

WEGDROMEN

 

                                                                                          Foto H Tolboom

 

In Engeland kan men nog dromen

Schapen hebben daar een naam

De kudde leeft het leven saam

Op de hei, of onder schaduwbomen

 

De mooie dikke wollen vachten

Worden met de hand geschoren

Vele malen wordt een lam geboren

Veeltijds in de lentenachten

 

Och wie zou er nog willen spinnen

Bruikbare draden samen twijnen

Wie zal dit werk nog beminnen…

 

De spinsters zullen beginnen

nu dit ambacht zal verdwijnen

met workshops voor vriendinnen

 

 

© Hilly Nicolay

 

Opdracht: Italiaans sonnet voor een poëzie cursus

 

LAAT HET LENTE, LENTE ZIJN

                                                                   Foto: H Tolboom

 

Ik wentel mij in zonneschijn.

En in het gras droom ik mijn dromen.

O ja, de lente is een medicijn.

Laat een glimlach tot leven komen.

De mensen dansen op het plein.

Ik voel de adrenaline stromen.

Drie bolletjes ijs, hoe fijn…

Lente, ik heb de eerste kievit al vernomen.

 

© Hilly Nicolay

 

Een octaaf, opdracht voor een poëziecursus

 

 

O SCHONE NACHTEGAAL

  

Zei niet mijn stem: o schone nachtegaal,
zo hoog in de boom.
Kom binnen in mijn droom,
tover voor mij jouw vogeltaal.
 
Jij zit daar hoog in de top,
ik kom je vergezellen.
Mijn mond komt jouw vertellen,
het leven in een notendop.
 
De hoop, de liefde voor jouw lied,
ik ben het niet verloren.
Jouw klanken elke dag te mogen horen.
Tot slot, nee ik vergeet je niet.
 
Zei niet mijn stem: o schone nachtegaal,
zo hoog en loom in de boom.
Kom binnen zonder schroom in mijn droom,
tover voor mij jouw vogeltaal.
 
 
© Hilly Nicolay
 
Gedicht met O klanken,
Geschreven opdracht voor een poëziecursus
  

STUKJE PARADIJS

laat mij bij de bloemen zijn

de bloeiers in de tuin
 
mijn ogen open voor de tinten
die de natuur ons geeft
 
ademloos genieten
van al wat om mij leeft
 
een briesje in de bomen
de ruisende zuiderwind
 
laat mij genieten van de vogel
pikkend naar een worm
 
de stilte om mij heen
gaat nooit vervelen
 
want plots is er de merelwijs
in een stukje paradijs
 
 
© Hilly Nicolay
12 mei 2026

NOOIT MEER ALLEEN

 

Uw wakende ogen

om ons heen

wat een blijdschap

wat een rust

nooit meer alleen

 

 

Uw dierbare liefde

om ons heen

wat een vertroosting

wat een zekerheid

nooit meer alleen

 

 

© Hilly Nicolay

 

 

*geschreven voor het 40 dagenboekje

 

 

 

 

 

 

MOEDER

                                                                         Foto: H Tolboom

 

 

Vele keren uw handen strelen.

O, of dat nog weer eens kon.

Zo warm, zo licht in de zon.

Uw nare ziekte keren, helen.

De onvoorwaardelijke liefde delen.

 

Vele keren uw wangen kussen.

O, telkens weer het ontmoeten,

als het nodig is op blote voeten.

Geen terugkerend verdriet en ondertussen

vele keren het moede lichaam in slaap sussen.

 

© Hilly Nicolay

12 maart 2026

* gedicht geschreven voor een poëziecursus 

 

OMSLAG

 

de stilte van de winter

geeft mij rust en kracht

 

krakende sneeuw

heeft voor mij

 

een donsdeken gelegd

over kille woorden

 

in de luwte

van warme gebaren

 

vertoont het leven

waar het om gaat

 

 

de stilte van de winter

drukt langzaam en zacht

 

bewogenheid in mijn hart

die ik zal bewaren

 

© Hilly Nicolay

3 februari 2026

 

 

 

EIGENAARDIG

 

nee, ik vul niet de dagen

met eindeloos vragen

wat was het, of waarom…

 

de aarde is nog hetzelfde

de maan, de zon

het allermooiste licht

 

woorden in mijn hoofd

ze willen naar buiten

zetten de wrevel om

 

twistpunt wordt een gedicht

 

© Hilly Nicolay

6 november 2025

 

 

 

GRILLIGE WOORDEN

                                                                                            Foto H Tolboom

als de bladeren van de herfst

draaien ze om me heen

 

omwikkelen ze momenten

op een willekeurige dag

 

ja, als kruisspinnen rag

 

-

 

maar, ik blaas ze terug

razend als de wind

 

naar de oorsprong

waar ze ontstaan

 

ik laat ze gaan…

 

© Hilly Nicolay

8 september 2025