Dichtwoorden van toen en nu

19 maart 2012

ONDER DE DIEPE LAGEN

ik kan maar niet vergeten

hoe ik toen je naam uitsprak
betoverend als de nacht

en mijn overvloed aan liefde
in elke letter uit mijn tikkend hart
naar de sterren aan de hemel dacht
en ik bedenk nog eens de gekte

van mijn bloesemroze wangen

de verliefdheid op mijn gezicht
hoe ik zweefvogels nodigde

één voor één
ze liet landen in menig gedicht

en nu,

na zoveel verleden
bewaar ik alle goeds in het gemoed
veilig onder mijn witte huid

hoor, een verre pauw roept regen

verstild staar ik in de schemer
hoor voetstappen, een vertrouwd geluid

“Kom” zeg je “Het linnen wacht,

laten we dromen onder de sprei”
en jouw blik maakt mijn stramheid week

strijkt elke gehate rimpel onzichtbaar
ik schud mijn spieren los en ik leg
mijn botten in het maanlicht op de bleek

* Geschreven voor de

Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2012

2 maart 2012

een treffen in muziek
de schoonheid van klanken
in de dierbare kunst
van een gelezen gedicht

het willen horen
proberen te vangen
hetgeen het leven biedt
de tastbaarheid, het verlangen

te zijn als het bloemenhart
de contouren van de blaadjes
in het kleurige schetsje
opgetekend door een mond

belevend een toonzetting

ruisend als vogelvleugels
plooiend, open, dicht
dat wat ik herken

de knipoog naar vriendschap

zo emotievol in het verliezen
breekbaar als een licht op de bleek
hetgeen ikzelf soms ook ben

n.a.v. een zondagmiddag vol poëzie, muziek
en zang rond de dichter Willem Wilmink
op 18 maart 2012

19 maart 2012

Foto Hilly Nicolay

14 maart 2012

IK HEB DE WINTER BEGRAVEN

ik heb de winter begraven
spade voor spade
heb ik haar toegedekt

en op de oude, koude laag
zal de iris in warmte bloeien
blauw als een lentelucht

waarin de vogel weer
haar vleugels strekt en wiegt
vliegt naar een stek

de vertrouwde plek
waar ontluikende knopjes
zich vormen tot een bladerdek

door de verste verte
beieren vertrouwde klokken
de klanken van een nieuwe wijs

muizenissen zweven
losjes mee over het veld
maken een verre reis

Foto Hilly Nicolay

12 maart 2012

ZOEKEN EN VINDEN

eens vind je wat je zoekt
in verborgen hoeken
de muren zullen spreken
waar ze nu nog zwijgen

antwoorden zullen zich

als een ketting aaneen rijgen

en je zal weten

voelen wat het leven biedt
en juist ook weer niet
je kan dansen uur naar uur

vol zelfvertrouwen

brandt het ontstoken vuur

de weerspiegeling

waarin je jezelf zult zien
zal er een zijn van
rotsvast klimmen naar boven

bouwend op een fundament
van mensen die in jou geloven

7 september 2008

Foto Hilly Nicolay

11 maart 2012

JA TOCH..

ik weet het nog, hoe uw hand
de goudvissen in de vijver bracht
het tere vogeltje verzorgde
een warm nest gaf voor de nacht

hoe uw ogen lente lachten
zo kostelijk konden dromen
bij de kleinste ontluikende knoppen
van de welige vruchtbomen

ja toch

ik weet het nog, dat u de paarse velden
de zilverstammen van de berk aanbad
het veen, de oevers rond de poel
op uw netvlies geschreven had

en u genoot van de dauw
de spinnenwebben op het gras
ik zie nog uw handen strelen
over de wilde bloemen, het zomergewas

Voor pa

(naar aanleiding van de opname
in het verzorgingshuis)

16 maart 2011

Foto Hilly Nicolay

8 maart 2012

IN HET HART GEPLANT

blijven gaan
naar het onbekende
nog onbereisde land

op blote voeten
de aarde groeten
in het mulle zand

het water vinden

de stralende schelpen
ze laten rusten op een hand

zo bemoedigend
tekent een vuurbal
een blosje langs de einderrand

als op vleugels van liefde
wordt ver dichtbij gedragen
tot een vergeten afstand

de zee van woorden
duizend herinneringen
ze zijn in het hart geplant

© Hilly Nicolay
2 maart 2012

Foto Hilly Nicolay

7 maart 2012

VOICE OF THE VIOLIN

wat in gedachten verzonken
luisterend naar de muziek
voel ik, hoe in trillingen
van de strijkstok op de snaren
de stem van de viool
melancholisch of frivool
een sprei van innige klanken
kan leggen over het publiek

het zijn de handen
vol passie gedreven
die het timbre
in het hart laten komen
gelijk in vogelbomen
tonen zich zetten tussen ’t groen
ja, zo brengt de meester zelf
zijn muziekstuk tot leven

22 februari 2012

Foto Hilly Nicolay

6 maart 2012

IK WAAG HET WEER

ik zie hoe de winter
haar rust als in een prent
aan de aarde wil opdragen

hoe elk sprankje licht
fonkelend uit de verte
de mens kan behagen

bevroren bladeren
ritselen in kwetsbaarheid
een verfijnde wijs

ijsbloemen tekenen
zich als een glasschilderijtje
flatteren het stemmige grijs

de merel trippelt
tal van sporenpootjes
op de sneeuwlagen

*
en ik, ik waag het weer
om in deze stilte
naar de lente te vragen

4 december 2010

Foto Hilly Nicolay

ZONNELICHT Gastgedicht van switi lobi

Met een knipoog naar Hilly

zonnelicht

sterk en standvastig
lopen brede passen
langs
bermen vol geluk

het leven plukt
en ziet de glans

in struikelstenen
op de weg

keien rollen, vallen stuk
op zachte hartsmomenten

tussen grassen en
wat struikgewassen
zwemt de zon

haar eigen spiegeldbeeld
verklaart

wat

niemand nog
verklaren kon

© switi lobi

5 maart 2012

Dank voor dit mooie gedicht Anja!

Foto Hilly Nicolay

1 maart 2012

GITAAR (Gastgedichtje van Naomi)

een gitaar die staat daar
daar in de hoek
naast een boek
snaren hier snaren daar
snaren op de gitaar

liedje hier liedje daar

dat speel ik allemaal op mijn gitaar
ik speel een liedje
over een vergeet-mij-nietje
dat was mijn liedje

*geschreven door Naomi (9 jaar)
1 maart 2012*

Dankjewel Naomi voor dit mooie gedichtje!