25 mei 2014

ZO POESLIEF

Milly

haar pootjes dansen
op het parket
fluwelenkussentjes
raken het oppervlak net

rinkelbelletje verklikt
haar gaan en staan
poeslief geeft ze kopjes
zo krijgt ze veel gedaan

ze spint muizenissen
over blikjes tonijn
en o, een zachte schoot
dat slaapt zo fijn

onze Milly
vol geriefelijkheid
ik wens een gouden kroon
voor deze schattige majesteit

© Hilly Nicolay
25 mei 2014

Milly-  eigen foto

7 mei 2014

ER IS IETS...

de deemster schrijft het verhaal
rust legt zich op een vervlogen dag
tijd waarin alles voorhanden was
maar ook niets
het hart zocht naar iets…

naar het befaamde lied
toewijding van een verenpracht
ik hoorde enkel een kraai
ze scherpte wat in haar nest:

“Blijf jij maar ver van mij vandaan”

straks komt de nacht
zullen de bomen zwijgen
enkel de wind spreekt
in zijn bekende ritseltaal

misschien…

zal mij de maan verschijnen
het licht waar ik zo van houd
wordt mijn ster opnieuw geboren
dan is er toch niets verloren…


© Hilly Nicolay
7 mei 2014

Foto H Tolboom

VOEL, ZIE

(voor Marleen en Snorri)

de zon, het licht
raakt mijn gezicht
ik knijp mijn ogen toe
val in gedachten
en hoor het lied

van jou, van mij
van ons allebei

soms
in verloren nachten
zoek ik op de tast
ik laat je niet gaan
houd je beeld vast

ik, jij
wij allebei

© Hilly Nicolay
6 mei 2014


28 april 2014

MIRAKEL

(liefde is een glas dat kan
breken wanneer men het
slapjes of te stevig vasthoudt)
--Russisch spreekwoord--
 

wondermooi als de lente
zo noem ik jou

je bent me zo innig
teer soms als een glas
het kristal dat rust
in de palm van mijn hand
 
breekbaar als de iele
eerste lentebloemen
die ik zou willen plukken
schikken in een siervaas

wondermooi als de lente
zo noem ik jou
 
je weet me te raken
als de waas op de wei
druppels prille morgentijd
op een bloesemschoonheid  
 
ik laat je gaan, ik houd je vast
als de schitter van een kelk
een weerschijn van liefde
draait jouw verve in me rond

wondermooi als de lente
dat ik jou vond
 
© Hilly Nicolay
28 april 2014

Foto H Tolboom

 

25 april 2014

NY EDDA

woorden van de zee
golven en witte beren
sterke stoere heren
hebben het ijs gebroken
 
de weg verhaalt
van spiedende ogen
rond nachtregenbogen
dagdromen op Noord
 
de treurwilg knikt
langs de rivier van smart
westwaarts is het hart
van lenteminnen
 
hij die is verdwenen
de nazaat in heugenis
danst rond de zonnevis
en schept zijn planeet
 
hemelbollen vonken
als alles donker schijnt
het daglicht verdwijnt
zal het geluk toch stromen
 
een steen, een betovering
raakt de mens, de spil
zij weent haar tranen stil
op een open boek

© Hilly Nicolay
24 april 2014
 
Vrij bij de e-bundel van Snorri Nidhogsson

13 april 2014

VADERSNAAM

een naam rust in de lente
rozerode bloesemblaadjes
vormen een warme deken
 
het zaad ontspruit
de aarde wordt weer groen
mijn gedachten zijn nog bij toen
 
is het al vier weken?
 
het is alsof de vlinders
langer dan ooit slapen
de bij haar weg niet weet
 
in een treurig zoemen
zoekt naar de bloemen
haar vleugeltjes verzwaard
 
ik slinger me nog
als een meander door de tijd
met de stroming mee
 
een naam rust in de zon
dierbaar wiegt de wind
een laatste groet op een lint
 
© Hilly Nicolay
13 april 2014

Eigen foto

6 april 2014

MIJN HART KENT, WENT

in de stille deemster
fluister ik in woorden

mijn weifel, mijn twijfel
tot een ongeoefend lied

mijn hand penseelt dromen
nachtelijke werkelijkheid
een wonderster, zo mooi
siert mijn gesloten pad
 
ik ben ik
tot de morgentijd

 
mijn hart kent
went aan de tegenslagen
hoffelijkheid wint
overwint nonchalance
 
een hunkering lispelt
langs begroeide muren
waar de kleine vogels
werken aan een nest
 
hoor, de lente roept
ik nodig haar op mijn hand
ze schrijft genegenheid
een groei en bloeirefrein
 
ik ben ik
dat wat ik wil zijn
 
© Hilly Nicolay
6 april 2014

Foto  H tolboom
 

26 maart 2014

ZOEKTOCHT NAAR DE OORSPRONG

ik ben op zoek gegaan
naar de diepe wortels
de vertakkingen
aan de stam van een boom
het nest in de groene kruin
ik zocht een oude droom

als een blad
dwarrelde ik wat rond
de wind nam mij mee
liet mij nog niet dalen
ik werd gepakt
door familieverhalen
 
een prentenboek
bracht mij in een hof
waar grootvaders rozen
kleuren door de hagen
slingeren langs het lommer
geuren op hoogtijdagen
 
een schets toont
de witgekalkte muren
het voorjaarsmeisje wuift
kushandjes door een open raam
een bloesemrijkdom
van rups en vlinder saam
 
ik voel me als de stad
waarin ik ben geboren
mijn hart klopt noten
een wijs van weleer
het stemmig blad
vond zijn luister weer
 
© Hilly Nicolay
23 maart 2014
 




 

 

24 maart 2014

HET VOORJAAR KNIKT

voor Merel
 
bloesems warmen
hun vruchtbare armen
in de frêle middagzon
 
rijke knoppen dromen
aan ranke bomen
in de bongerd
 
een merel fluit verlangen
naar rode appelwangen
vanuit haar koesternest
 
meizoenen fleuren
hun kopjes kleuren
een grasschilderij
 
een liefdespaar
verbeeldt de zomer aan elkaar
het voorjaar knikt en zwijgt
 
© Hilly Nicolay
24 maart 2014
 
Foto H Tolboom







 

 

 

22 maart 2014

ZUCHT

het is er weer
een nieuwe dag

 
de morgen opent zich
in ‘t grijs

 
ik sluit een deur
open een raam

 
en dwars door alles heen
hoor ik een merelwijs

 
dat mag geen toeval zijn
het is bewust


het beuken
in de hartkamers
 
verschuilt zich
in de stand van rust
 
© Hilly Nicolay
22 maart 2014

 
Foto  H Tolboom

13 maart 2014

IK WIST WEL

Pa,

ik bleef hier
jij ging naar daar
 
de dood blonk
tekende schaduw
 
over een bloem
eens zo fleurig, zo mooi
 
en ik wenste zo zeer
de vruchtbare zon
 
nog eens de glimlach
een woord van je mond
 
och, ik wist wel
dat het niet kon..
  
© Hilly Nicolay
12 maart 2013
 

 

6 maart 2014

MIJN VADER WIL NAAR HUIS

je wilt
naar de kleuren, geuren
van je vaders bloementuin
er je voeten zetten
ze horen kraken in het grind
 
je ziet in mij je zus
niet meer je eigen kind
je wilt je jas aan, opstaan
naar huis gaan
 
maar, het mag niet
 
de geest mist
het denken struikelt
vervreemding tekent
matheid op je gelaat
        
dat waar je van hield
zie je het nog
hoor je het nog
als ik het vertel?
 
verleden tijd vreet zich
in de werkelijkheid
och, hoe kon ik weten
dat je zo snel zou vergeten…
_
 
ik blijf zoeken
naar de warme seizoenen
het levenslied
in jouw stille herfst
 
streepjes licht
op vader en kind
dat wat niet verdwijnt
als een zon die altijd schijnt
 
© Hilly Nicolay
6 maart 2014