het stempel
van moe
drukt zich
als een steen
op de
worstelende man
zijn
armen strijden
met de
wielenstoel
hij rijdt
verloren rond
door eindeloze
gangen
zonder enig
verlangen
gepruttel
rond zijn mond
-
kom maar
man
dan ik
zal je duwen
de
benepen ruimte uit
naar de
mooiste kamer
ver van
de geraniumruit
-
je kent
herkent
niet meer
de
wijzers van kostbaarheid
de tijd
jij rijdt
steeds
een stukje
achteruit…
© Hilly
Nicolay
Dag van
de ouderen
1 oktober
2014
.JPG)
