FIJNE KERSTDAGEN
 |
| Foto H Tolboom |
24 december 2015
15 december 2015
IETS DICHTERBIJ...
wis niet
alle sporen
laat de
toekomst open
één warme
stap maar
naar
voren lopen
ijs kan
smelten
dat, wat
is bevroren
wat wil
je zien
wat wil
je horen?
het is de
onmacht
die soms regeert
niet
ieder kan geven
wat de ander
begeerd
het leven
is werkelijkheid
vaak even
wegdromen
dichterbij
het feit
kan ik
niet komen
© Hilly
Nicolay
15
december 2015
 |
| Foto H Tolboom |
23 november 2015
PRIKKELING
je loopt door
alsmaar door
vlug,
vlug, zo vlug
geen weg
terug…
in je is een
ontij
warboel, broosheid
hinderlijke
vragen
heb je mee
te dragen
luister,
luister…
zoek
stilte, de rust
als de
late herfst
die in de
naakte takken
van de
bomen huist
zie de
laatste appel
in een
bleke zon
met rode
wangen
aan een
dun takje hangen
loop door,
sta stil
wanneer
jij dat wil…
© Hilly
Nicolay
23
november 2015
 |
| Foto H Tolboom |
9 november 2015
LIEVE ZONNEBLOEM
Ria
vlindervleugels
dragen
de
hartelijkheid van jou
in zeven
kleuren blauw
prijkend
op mijn muur
in
glanzende steentjes
ontmoet
ik jouw hart
en
liefdevolle handen
zo
oprecht en puur
lieve
zonnebloem
warm
stralend in het licht
de
herfsttijd is gekomen
stil
moment in de natuur
in die
rust zingt een vogel
een
geruststellend lied
geloof,
hoop en liefde
vertaald ze
vol vuur
vlindervleugels
zullen me
altijd doen
denken aan jou
zeven
kleuren blauw
prijkend
op mijn muur
© Hilly
Nicolay
9
november 2015
*Never Forget You*
*Never Forget You*
Mozaïek- kunstwerk gemaakt door Ria
 |
| Eigen foto |
5 november 2015
LEEGSTAAND
het huis
dat staat
zo men
het achterlaat
in een
grijs gebied
ongewassen
gordijnen
is er
iemand die het ziet...
een schrale
plant
de
verfloze buitenkant
vertelt
het onbevolkt zijn
het
schamel dak knarsetandt
in een
verwrongen lijn
de zon licht
spinseldraden op
een
zilveren prentje
bij een
troosteloos aanzicht
in een
fractie klapt de wind
de deur
voor altijd dicht
het huis
dat staat
zo men
het achterlaat
in heimelijk
verdriet
het
afbrokkelen is in gang
is er
iemand die het ziet…
© Hilly Nicolay
5
november 2015
 |
| Foto: H Tolboom |
15 oktober 2015
RUGGENSTEUN
tussen mensen
die razen
stormen
en dazen
wacht een
schouder
een
wereld vol geduld
het is thuiskomen
langs het
kleurenpad
in een
warm bad
vol confettidromen
duizendvoudig
jij
toewijding
door elk getij
mijn
delende kracht
beminnelijk
gebracht
© Hilly
Nicolay
15
oktober 2015
 |
| Foto H Tolboom |
28 september 2015
NATUURLIJK GELUK
een meisje
van weinig woorden
ziet een bleke zon in de herfst
zet wat stappen, staat stil bij
ziet een bleke zon in de herfst
zet wat stappen, staat stil bij
hoe een
blad glanst of sterft
de
waaierwind blaast
en raast zo
zijn eigen taal
een duif koert
zijn verhaal
in
kruinen van de bomen
het gedachterijke
kind
leeft
haar kijkdoosdromen
knuistjesstevig
sprokkelt ze
cadeautjes
van het jaargetij
een nazomerzondag
ging voorbij
maar het
geluk leeft door
het
meisje van weinig woorden
lacht en
leeft in mij….
© Hilly
Nicolay
28
september 2015
 |
| Foto H Tolboom |
24 september 2015
NACHTLICHT
achter de
horizon zullen woorden zweven
misschien,
misschien komen ze tot leven
ik schrijf
het geheim naar de sterrenlucht
dicht,
dicht mijn tijd met een zucht
een nachtelijk
beleven, zien wat komt….
© Hilly
Nicolay
7
september 2015
(reactiegedichtje
bij WW)
 |
| Foto H Tolboom |
9 september 2015
ZOETJESAAN
(Haiku’s)
een wesp
komt sluipen
vlijt
zich op het bladerdek
zijn wapen
in rust
het
lijfje vol zoet
heeft
vandaag genoeg gehad
van
plagerijen
© Hilly
Nicolay
9 september 2015
 |
| Foto H Tolboom |
1 september 2015
ELEMENT
de wind waait,
zwaait
fluistert
wat in mijn oor
tonen
smelten samen
tot een
gerieflijke trilling
roezemoezen
in koor
takken
wiegelen
als
magische silhouetten
ongedwongen
vier ik
het
dynamisch jaargetij
ga
bloemetjes buiten zetten
de wind
waait, zwaait
wat koel
en zacht geruis
als een
streling, heling
een
element van vertrouwen
bij hem
voel ik mij thuis
© Hilly
Nicolay
1
september 2015
Het kunstwerk: "Storm" is geschilderd door de
kunstenares Lies Goeman
kunstenares Lies Goeman
20 augustus 2015
ONTBEREN
waarom
moet ik
plots denken
aan
zwarte kooltjes
een
oranje wortelneus
het alpinopetje
op de
markante kop
van een sneeuwpop
waarom
denk ik
juist nu
aan het
geveegde paadje
gele
klompen bij de deur
de
appelen op zolder
resten
winter ze dwalen
in
herinneringsverhalen
waarom
juist die
serene gedachte
nu zo
dichtbij…
waren er
in de winter juist
onze
hoogtij gezinsdagen…
kinderen,
pa en ma
rond het
smyrna
waarom
heb ik
het beeld
van
houtje-touwtje jasjes
met zorg
gebreide dasjes
naast
elkaar op de kapstok
die warme
eenheid
raak ik die
kwijt…
waarom
schuift
de zomereuforie
zich naar
de achtergrond…
iemand
heeft de deur gesloten
van het
behouden huis
het
plekje dat me zo kon bekoren
heeft wat
van zijn glans verloren
© Hilly
Nicolay
15
augustus 2015
*Bij het thema
‘Het behouden huis’
 |
| Eigen foto |
HEMELVUUR
Zij las,
hij las
woorden
symbolen
van schaduw
transparant
en licht
geprezen sterren
door elk
gedicht
zij
heeft, hij heeft
een
verleden
zij
leeft, hij leeft
zoekt
snaren, uit zich
als een instrument
in toekomstdromen
een
begroeting
ontmoeting
liet iets
vertrouwds
een bron
een herkenning
tot leven
komen
© Hilly
Nicolay
17
augustus 2015
*dichtersavond
rond het kampvuur
in Dwingeloo
 |
| Eigen foto |
Abonneren op:
Posts (Atom)