LEEGSTAAND

het huis dat staat

zo men het achterlaat

in een grijs gebied

ongewassen gordijnen

is er iemand die het ziet...

een schrale plant

de verfloze buitenkant

vertelt het onbevolkt zijn

het schamel dak knarsetandt

in een verwrongen lijn

de zon licht spinseldraden op

een zilveren prentje

bij een troosteloos aanzicht

in een fractie klapt de wind

de deur voor altijd dicht

het huis dat staat

zo men het achterlaat

in heimelijk verdriet

het afbrokkelen is in gang

is er iemand die het ziet…

© Hilly Nicolay

5 november 2015

Foto: H Tolboom

RUGGENSTEUN

tussen mensen die razen

stormen en dazen

wacht een schouder

een wereld vol geduld

het is thuiskomen

langs het kleurenpad

in een warm bad

vol confettidromen

duizendvoudig jij

toewijding door elk getij

mijn delende kracht

beminnelijk gebracht

© Hilly Nicolay

15 oktober 2015

Foto H Tolboom

NATUURLIJK GELUK

een meisje van weinig woorden
ziet een bleke zon in de herfst
zet wat stappen, staat stil bij

hoe een blad glanst of sterft

de waaierwind blaast

en raast zo zijn eigen taal

een duif koert zijn verhaal

in kruinen van de bomen

het gedachterijke kind

leeft haar kijkdoosdromen

knuistjesstevig sprokkelt ze

cadeautjes van het jaargetij

een nazomerzondag ging voorbij

maar het geluk leeft door

het meisje van weinig woorden

lacht en leeft in mij….

© Hilly Nicolay

28 september 2015

Foto H Tolboom

NACHTLICHT

achter de horizon zullen woorden zweven

misschien, misschien komen ze tot leven

ik schrijf het geheim naar de sterrenlucht

dicht, dicht mijn tijd met een zucht

een nachtelijk beleven, zien wat komt….

© Hilly Nicolay

7 september 2015

(reactiegedichtje bij WW)

Foto H Tolboom

ZOETJESAAN

(Haiku’s)

een wesp komt sluipen

vlijt zich op het bladerdek

zijn wapen in rust

het lijfje vol zoet

heeft vandaag genoeg gehad

van plagerijen

© Hilly Nicolay

9 september 2015

Foto  H Tolboom 

ELEMENT

de wind waait, zwaait

fluistert wat in mijn oor

tonen smelten samen

tot een gerieflijke trilling

roezemoezen in koor

takken wiegelen

als magische silhouetten

ongedwongen vier ik

het dynamisch jaargetij

ga bloemetjes buiten zetten

de wind waait, zwaait

wat koel en zacht geruis

als een streling, heling

een element van vertrouwen

bij hem voel ik mij thuis

© Hilly Nicolay

1 september 2015

Het kunstwerk: "Storm" is geschilderd door de 
kunstenares Lies Goeman

ONTBEREN

waarom

moet ik plots denken

aan zwarte kooltjes

een oranje wortelneus

het alpinopetje

op de markante kop

van een sneeuwpop

waarom

denk ik juist nu

aan het geveegde paadje

gele klompen bij de deur

de appelen op zolder

resten winter ze dwalen

in herinneringsverhalen

waarom

juist die serene gedachte

nu zo dichtbij…

waren er in de winter juist

onze hoogtij gezinsdagen…

kinderen, pa en ma

rond het smyrna

waarom

heb ik het beeld

van houtje-touwtje jasjes

met zorg gebreide dasjes

naast elkaar op de kapstok

die warme eenheid

raak ik die kwijt…

waarom

schuift de zomereuforie

zich naar de achtergrond…

iemand heeft de deur gesloten

van het behouden huis

het plekje dat me zo kon bekoren

heeft wat van zijn glans verloren

© Hilly Nicolay

15 augustus 2015

*Bij het thema ‘Het behouden huis’

Eigen foto

HEMELVUUR

Zij las, hij las

woorden

symbolen van schaduw

transparant en licht

geprezen sterren

door elk gedicht

zij heeft, hij heeft

een verleden

zij leeft, hij leeft

zoekt snaren, uit zich

als een instrument

in toekomstdromen

een begroeting

ontmoeting

liet iets vertrouwds

een bron

een herkenning 

tot leven komen

© Hilly Nicolay

17 augustus 2015

*dichtersavond rond het kampvuur

  in Dwingeloo

 

Eigen foto

OPGEWEKT

o, hemelse nacht

wonderbare lichtjespracht

kon ik je aanraken

even maar

jouw schijnsel vangen

in de palm van mijn hand

o, deze kroning

vredelievende engelenwoning

mocht ik monter schijnen

in volheid kleuren

tussen het betrokken grijs

op mijn levensreis

mag ik, kan ik

zo stel ik mezelf de vraag

want, ik wil het zo graag

© Hilly Nicolay

30 juli 2015

* voor de dichter Sunset

  vrij bij het gedicht: "dan mag ik, kan ik, wil ik heel graag”

Foto H Tolboom

NIET VREEMD

niet anders willen zijn

niet raar, niet bijzonder

niet leven bij het wonder

niet meer alleen

op een lege bank

in het overvolle park

niet een dwaling

een eenzelvige gestalte

frêle hangend in de mist

niet verloren

in een geschapen wereld

die niemand kent

niet de grijze droom

tussen de blozende slaap

maar weten wie je bent

© Hilly Nicolay

26 juli 2015

* Bij eenzaamheid en anders voelen

Foto  H Tolboom

TERUGTREKKEN

och

hoe stil is mijn zwijgen

deze avond

wanneer het Goddelijk licht

langzaam aangaat

gloeit over de twijgen

genoeg

het is gewoon genoeg

wat was komt niet terug

of toch…

weer dezelfde weg

behoedzaam volgen

telkens letten op…

aarzelend, steeds te laat

dan weer te vroeg…

© Hilly Nicolay

12 juli 2015

 

Foto H tolboom

ONDER VLEUGELS

Voor Merel

woorden

verlaten een mond

zweven tussen muren

rusten op een tafel

rollen op de grond

ogen lezen en staren

op een omslag

letters dansen nieuws

een stoel biedt houvast

door een wankele dag

thuis, een hof

een geborgen gebied

de merel toont zich

spreidt haar vleugels

en zingt haar lied

  

© Hilly Nicolay

17 juni 2015

Foto H Tolboom